Arkadaşlıkla başlayıp evlilikle devam

Önce arkadaş olalım devamında evlilik neden olmasin? Fulya ben. Bir evlilik yaptım Çocuğumuz olmadı. İkimiz de bir süre denemeye çalıştık ama sonra konu kapandı. Dürüst olmak gerekirse, anne olma fikri bana her zaman çok karmaşık gelmiştir. Belki bir gün olurdu ama hiçbir zaman anne olmamak beni eksik hissettirmedi.
Boşanma kararı alırken herkes Düşün bir daha, Kadın başına kolay mı? gibi cümleler kurdu. Ama ben kolay olmasını değil, gerçek olmasını istedim. Ve boşandım. Sessizce. Kimseye küfretmeden, isyan etmeden. Sadece gittim.
Yalnızlık ilk başta korkutucuydu. Ama zamanla şunu fark ettim: Yalnız olmakla kendinle kalabilmek aynı şey değilmiş. Kendimle kalmayı, kendime iyi davranmayı öğrendim. Yalnızlığımı kahve kokularına, uzun yürüyüşlere, sabah güneşine çevirdim. Kitaplar, film geceleri, bazen uzun sessizlikler eşlik etti bana. Ama hiçbiri beni tüketmedi. Aksine kendimi tanımama yardım etti.
İstanbul’da şimdi küçük ama sevdiğim bir evim var. İşim hâlâ yoğun ama artık iş dışında bir hayatım olduğunu da kabul ediyorum. Sosyal çevrem geniş değil, ama dostluklarım derin. Hayatımda biri var mı dersen… Hayır, yok. Ama artık tanışmalara, sohbetlere, ortak bir yol yürüme ihtimaline açık bir kalbim var.