Sakinliğin içinde yaşayan bir kadının hikayesi

Selam Gülperi ben. 28 yaşındayım ve Tunceli’ye üniversite eğitimi için yıllar önce geldiğimde, hayatımın burada bu kadar şekilleneceğini açıkçası tahmin etmemiştim. Küçük bir şehir olmasına rağmen Tunceli, insanın içine işleyen bir dinginliğe sahip; doğasıyla, suyuyla, sessizliğiyle insanın yüreğini serinleten bir havası var. İlk geldiğimde alışmakta zorlanmış olsam da zamanla bu şehrin ritmine ayak uydurdum. Kalabalıkların arasına karışmadan da yaşanabildiğini, huzurun gürültüsüzlükte saklı olduğunu burada öğrendim. Hayatım boyunca büyük beklentiler peşinde koşmadım; sade, ama anlamlı bir yaşamın hayalini kurdum hep. Evli değilim, ama artık hayatımın bir dönemecinde olduğumu hissediyorum ve bu nedenle, yaşamımı birlikte paylaşabileceğim, hayata aynı pencereden bakabileceğim bir eşin varlığına ihtiyaç duyuyorum. Evlenmek gibi bir isteğim var çünkü artık duygularımı, hayallerimi ve en önemlisi huzurumu paylaşabileceğim biriyle yol almak istiyorum. Kendi halinde yaşayan, gösterişten uzak, ama duygusal anlamda derin biriyim. İnsan ilişkilerinde samimiyet ve içtenliğe çok önem veririm; sahici bağların peşindeyim. Bu yüzden hayatıma girecek insanın da kalabalıklar içinde kaybolmuş biri değil, kendi iç sesini dinleyebilen, duygularını ifade etmekten çekinmeyen biri olmasını isterim.

Sanata olan ilgim çocukluğumdan beri vardı, özellikle resim yapmak beni bambaşka bir dünyaya götürüyor. Renklerin diliyle konuşmak, bazen kelimelerin anlatamayacağı duyguları bir tuvale yansıtmak benim için hem bir terapi hem de kendimle kurduğum en derin bağ. Lise yıllarında başladığım resim tutkum, üniversiteyle birlikte daha da gelişti. Özellikle doğa temalı çalışmaları seviyorum; dağlar, gökyüzü, ıssız bir dere kenarı ya da bir ağacın yapraklarındaki sessizlik… Bunlar bana huzuru çağrıştırıyor ve o anı fırçayla dondurmak, bana yaşadığımı hissettiriyor. Elbette profesyonel bir ressam değilim ama resim yaparken zamanın nasıl geçtiğini unutuyorum. Resim dışında roman okumak hayatımın vazgeçilmez bir parçası. Edebiyat benim için yalnızca bir kaçış değil, aynı zamanda bir yüzleşme. Her karakterde kendimden bir parça buluyorum, her satırda biraz daha derinleşiyorum. Özellikle klasik edebiyatla aramda güçlü bir bağ var. Tanzimat’tan Servet-i Fünun’a, oradan Cumhuriyet dönemi edebiyatına kadar pek çok yazarın, şairin satırlarında dolaşmak bana büyük bir keyif veriyor. Namık Kemal’in özgürlük tutkusu, Halit Ziya’nın duygusal derinliği, Yakup Kadri’nin ruh çözümlemeleri beni benden alır. Batı edebiyatında da Tolstoy’dan Dostoyevski’ye, Virginia Woolf’tan Balzac’a kadar birçok yazarı okuyarak hem düşünce dünyamı hem de ruhumu besliyorum. Bazen bir roman sayfasında kendimi buluyorum, bazen de bambaşka bir dünyaya açılan kapıda kayboluyorum. Bu yüzden evliliği düşüneceğim kişinin de az çok kitapla, sanatla ve düşünceyle bir bağı olmasını isterim; aynı dili konuşmak, aynı derinlikte hissedebilmek benim için çok önemli.

Hayatı yaşamayı seviyorum ama bu, sürekli gezip tozmak ya da eğlence peşinde koşmak anlamına gelmiyor. Benim için yaşam, küçük anların kıymetini bilmektir: bir kahvenin yanında okunan kısa bir şiir, akşam serinliğinde yapılan yürüyüş, sessiz bir sokakta esen rüzgarı dinlemek... Hayatı güzel kılanın, o hayatın içindeki detaylar olduğuna inanırım. Hayalini kurduğum hayat da tam olarak bu: küçük ama sıcak bir ev, paylaşılacak samimi bir sofra, sevgiyle kurulmuş bir yuva. Hayatımda çok büyük inişler çıkışlar yaşamadım ama her duyguyu derinden hissederek büyüdüm. Yalnızlığı da sevdim zaman zaman, çünkü bana kendimle yüzleşmeyi öğretti. Ancak insan kalbi doğası gereği paylaşmak ister; sevinçleri, dertleri, hayalleri. Ben de artık bu paylaşımı yaşamak, karşılıklı güven ve sevgiye dayalı bir ilişki kurmak istiyorum. Evlilik benim için sadece birlikte yaşamak değil; birlikte düşünmek, birlikte olgunlaşmak, birlikte büyümek demek.

Tunceli, insanın kendi içine dönebileceği bir şehir. Burada hayat hızlı akmıyor, zaman neredeyse durmuş gibi. Bu yavaşlık bana çok şey kattı. Kendi iç dünyama dönmeyi, duygularımı tanımayı, yüzeyde değil derinlerde yaşamayı öğrendim. Kalabalık şehirlerde insanlar hep bir yere yetişmek zorundaymış gibi yaşarken, burada durup bir ağacı izleyebilmenin lüksü var. İşte bu dinginliği hayatım boyunca yanımda taşımak istiyorum. Gündelik hayatım genelde sade geçiyor. Sabahları erken kalkar, kahvaltımı yaptıktan sonra genelde kitap okurum ya da küçük eskizler çizerim. Derslerim bittikten sonra bazen yürüyüş yaparım, bazen de evde kalarak kendime vakit ayırırım. Sosyal biri değilim ama insanlarla iletişim kurmaktan da çekinmem. Yalnız kalmayı severim, ama yalnız yaşamaktan keyif almam. O yüzden hayatımda biri olursa, bu kişinin beni tamamlayan değil, birlikte tamamlandığımız biri olmasını isterim.

Sonuç olarak, ben kendi halinde yaşayan, büyük hayaller yerine küçük ama samimi hedefler peşinde koşan bir kadınım. Hayatı anlamlı kılanın gösterişli başarılar değil, içten yaşanmış duygular olduğunu biliyorum. Edebiyatla, sanatla, doğayla iç içe bir yaşamın beni hayatta tutan en güçlü şeyler olduğuna inanıyorum. Evlenmek istiyorum çünkü bu hayatı paylaşabileceğim, birlikte susabileceğim ve birlikte gülebileceğim bir insanın eksikliğini hissediyorum. Karşımdaki insanın da iç dünyası zengin, duygu ve düşünceye önem veren biri olması benim için çok kıymetli. Çünkü bence bir insanı değerli kılan şey, neye sahip olduğu değil, neyi nasıl hissettiğidir.